De Doorsteek !!!

In het boek ‘La Magne Souterraine’ staat te lezen dat de doorsteek van de Bellevaux naar Croisiers met 812m de 5e langste is van ons land (nu de 6e na de verbinding Manants-St.Anne hé). Maar we moeten eerlijk zijn, een doorsteek is nog niet gedaan. Sterker nog, de duiklijnen zijn nog niet verbonden. Als ons topowerk enigszins correct is uitgevoerd, zou de verbinding er wel moeten zijn.

Eén van de spelbrekers in de exploratie is de luchtkwaliteit. De lucht post sifon is namelijk erg onbetrouwbaar. Er is altijd minder zuurstof, terwijl het koolzuurgas niet in verhouding lijkt te stijgen. Is er meer stikstof in de plaats gekomen? Een grondige analyse lijkt ons erg nuttig.

Om die luchtkwaliteit te verbeteren is er recent een buis geplaatst doorheen de eerste sifon van de Bellevaux BelS1, een experiment eigenlijk. Is een buis van 25 m lang en 5 cm diameter in staat om een groot volume lucht te verversen waar er slechts 14% zuurstof in aanwezig is? Met dergelijk percentage zuurstof is het onverantwoord om grote inspanningen te doen. Een portage naar de BelS2 met duikspullen is uitgesloten.

Nicky Kuypers, die ook actief is in het systeem, heeft na de plaatsing van de buis verschillende metingen gedaan. Bij de laatste meting kwam hij op 17% O2 halverwege de post sifon, experiment geslaagd! De buis heeft er na ongeveer 4 maand voor gezorgd dat de lucht nu adembaar is.

De puzzelstukken vallen dus in elkaar, tijd om de lijnen aan elkaar te knopen, en eventueel een doorsteek te overwegen. Zaterdag 22 maart was het dan zover, een sterk team was op de afspraak.

Het duikers dreamteam (foto Patrice)

De aanpak: drie duikers via de Bellevaux, één steekt door, en wordt opgewacht door een vierde duiker in de Croisiers. De duiker in de Croisiers is tevens verantwoordelijk voor het plaatsen van de barrages om het water op te houden / te verhogen. Aan beide zijden is de lucht geanalyseerd. Voor zuurstof is dat momenteel een geruststellende 18%, en voor CO2: 1,8%.

Als een geoliede machine komt alles op gang, drie duikers passeren de BelS1 en lanceren mij (Stijn) in de BelS2. De duiker verdwijnt in het bruine sop, met de hoop de lijnen aan elkaar te knopen. Helaas, ik kan de lijnpiket, die Seppe in de oever heeft geplant, niet vinden. Mijn eindpunt is dus niet hetzelfde als dat van Seppe! Ik breek een stuk van mijn lijn af op een plek waar je als duiker niet verder kan. In de diepte zie ik een vertrek rond een blok, het zicht verdwijnt en op de tast raak ik voorbij het blok, maar ik kan geen evident vervolg voelen. Aangezien we 15 minuten wachttijd hebben afgesproken met de dragers beslis ik hen eerst op de hoogte te brengen dat het waarschijnlijk niet voor vandaag zal zijn. Ik pas vervolgens m’n duikset en de verse lijn aan om een tweede poging te doen. Het enige evidente vervolg is langs het blok. Bij de tweede poging kan ik ruimte voelen aan het plafond, de gang lijkt te stijgen en ik kan deze probleemloos volgen tot in een ruime klok, met piket in de oever! Het is de duiklijn die vanuit de diepe Croisiers sifon S5bis door Seppe werd geplaatst. De verbinding is een feit! Ik knoop de lijnen aaneen en keer terug om het goede nieuws te melden. Op het diepste punt van de minder evidente passage probeer ik nieuwe lijn zo goed als mogelijk te verankeren. De nieuwe sifon is 15 m lang en -5 m diep. Na het brengen van het heugelijke nieuws, en het controleren van de drukken op m’n flessen, beslis ik om de doorsteek een kans te geven. We hebben er gelukkig voor gekozen om grote flessen te voorzien, er is dus marge.

Tijdens de doorsteek ben ik erg onder de indruk van de diepe sifon en ik zwem verder van de ene naar de andere sifon. In de ‘koude’ rivier heb ik aangenaam zicht. In detail kan ik de concreties aanschouwen die het wateroppervlak doorklieven in de S3bis, en aan de samenvloeiing met de ‘warme’ rivier merk ik een vreemde aanslag op de wanden. Het lijkt wel een cultuur die daar ontstaan is op de overgang van de twee verschillende wateren!? Voer voor een analyse? Het vervolg van de duik gaat door compactere tunneltjes met ronduit uitstekend zicht, en een voelbaar aangenamere temperatuur. In de verte zie ik plots licht, en niet alleen Randy is blij dat ik er verschijn, hij heeft er ruim 1u in stilte doorgebracht zonder te weten wat er in de rivier gaande was.

Stroomafwaarts Salle des Castors (foto Stijn)

We transporteren de spullen over de blokken van de Salle des Castors, en eindigen de dag met het nemen van enkele foto’s in de zaal stoomafwaarts, het zijn mooie volumes en je ziet er de rivier in al z’n glorie.

De voor iedereen verschillende opdrachten blenden perfect in elkaar, en niet veel later zitten we gezellig, bovenop de berg, aan de apres speleo.

Heel erg bedankt aan iedereen om dit mee te helpen realiseren!! We hebben er een prachtige duikdoorsteek bij!!

Opgelet, enkele aandachtspunten voor een geslaagde doosteek zijn: 

- Gezonde lucht in de post sifons Bellevaux en Croisiers. In het duikgedeelte is het uit den boze om van je duikapparaat te gaan. De vele klokken bevatten onbetrouwbare, en zelf dodelijke lucht. De buis in de Bellevaux werd nu gepurgeerd, dit dient onderhouden te worden. Meten is weten!

- De duiklijnen zijn nu betrouwbaar, helaas zijn ze dat niet voor de eeuwigheid.

- Om het jezelf gemakkelijk te maken is het aangewezen om het waterniveau te verhogen aan de kant van Croisiers, 20 cm meer water is noodzakelijk om te zwemmen i.p.v. te ploeteren als een zeehond. 

- Ik heb nu ongeveer 3000 liter lucht verbruikt. Met 2x7L 300 bar zou dat betekenen dat je met 80 bar per fles eindigt om deze doorsteek te doen. Nipt!

Stijn

Forever Bellevaux ...

 First of all, Season's Greetings from the exploration team and the whole Cascade caving group !

Credits to Dieuwert

Vorige zondag in Verviers...

Beginnen op een muur van aarde, stenen en wortels en eindigen met een nieuwe grotingang. Dit was in een notendop de opbrengst van een dagje 'droge' exploratie op het systeem van Bellevaux-Croisiers. Met vijven reden we zaterdag voor een dagje over en weer naar onze bekende stek in de Ardennen. Stijn, Randy, Kris en Ewout kwamen om te graven; Geert verzorgde de catering met een geïmproviseerde hamburgertent onder de porche van de Bellevaux.

De doelstellingen hadden we vooraf vastgelegd. In de eerste plaats wilden we meten of de ventilatiebuis die doorheen de eerste sifon van de Bellevaux werd getrokken inderdaad zijn werk doet. Post-sifon bedraagt het zuurstofniveau er nauwelijks 14%, wat de portage naar de volgende sifon ernstig bemoeilijkt. In een vorige sessie werd daarom een buis doorheen deze sifon getrokken (zie vorige post). Het idee is dat de lucht zich via die buis op natuurlijke wijze zal verversen, ook al is de diameter van deze ventilatiebuis slechts vijf centimeter. Met een zuurstofmeter wilden we controleren of de uitgeblazen lucht effectief al meer zuurstof bevat. Omdat de temperatuur van de buitenlucht gelijk was aan de lucht in de grot was er echter nauwelijks tocht. De metingen leverden geen bruikbare resultaten op. 

Het geluk hielp ons echter een handje, want rond de middag kwam onverwacht een mini-duikploeg uit Nederland langs om doorheen de eerste sifon te duiken en - jawel - het zuurstofniveau achter de eerste sifon te meten. Hun bevindingen brachten wel duidelijkheid. Het zuurstofniveau post-sifon bedraagt intussen 17,6%. Dat is nog altijd een stuk lager dan de 21% in de gewone lucht, maar al heel wat meer dan voorheen. Hiermee is het bewijs geleverd dat er langs de ventilatiebuis langzaam maar zeker betere lucht naar binnen sijpelt. De eerste doelstelling van de dag was hiermee behaald.

Als tweede doelstelling wilden we de perte van de Bellevaux verder vrijmaken. Een blok verspert de ingang van de sifon, waardoor er relatief weinig water naar binnen stroomt. Dit kan er op termijn voor zorgen dat de eerste sifon in de Bellevaux opnieuw dicht slibt, nadat ze geopend was door de supercrue van 2021. Door meer water toe te laten, denken we dat het langer zal duren voor de sifon opnieuw ontoegankelijk wordt. Het blok gaf zich al gauw gewonnen en nu spoelt het water van de Vesder met een krachtige stroom naar binnen.

Deze operatie had ook een keerzijde. Via de perte kan je binnen in een klein réseau van waaruit er misschien een verbinding gemaakt kan worden naar de Surdents. De mogelijkheden in die twintigtal meter gangen moeten nog grondig onderzocht worden. Door de perte open te maken, is dit réseau echter niet langer toegankelijk. Daarvoor stroomt er bij normale waterstand teveel water naar binnen. De enige optie was dan ook om een nieuwe ingang naar dit réseau te zoeken. Eerder al had Stijn van dit kleine gangenstelsel een topo gemaakt. Op het uiterste punt had hij zijn maten horen babbelen die buiten op het pad stonden te wachten. Het kon slechts een kwestie van decimeters zijn om een nieuwe toegang te maken naar dit systeem.

Met z'n allen speurden we alle plekjes af die in aanmerking kwamen voor een verbinding. De enige kanshebber was een muizengat van 3 cm diameter waar alleen de meest optimistische speleo's enige luchtstroom in meenden te voelen. Met een pikhouweel, beitels, hamers en ander krachtig materiaal vielen we de plek aan. Al na de eerste seconden raakte de piepkleine opening verstopt met aarde waardoor er geen enkele aanwijzing meer was naar een grot. Intussen boden de grond, rotsen en omliggende wortels krachtig weerwerk. In plaats van de bodem was het eerder onze motivatie die begon te verkruimelen.

Maar dan kwam ons geheime wapen in actie. De hamburgers van Geert - inclusief bickysaus en gebakken uitjes - gaven iedereen weer nieuwe energie. En terwijl de laatsten nog de laatste happen van hun hamburger namen, stond Stijn alweer te hakken. En ditmaal met succes. Het piepkleine gaatje werd weer zichtbaar. Maar niet alleen een gaatje. Er kwam een brede spleet te voorschijn met aan de linkerkant enkele meters plat vervolg en aan de rechterkant zelfs een putje. Nu duurde het niet lang meer voor we de rots kleiner hakten en we ons in het putje konden laten zakken. 

Verder dan onze eigen lichaamslengte gingen we voorlopig niet, maar Stijn was er zeker van: "Hier ben ik al geweest. Dit is de plek waar ik de anderen kon horen." Hiermee is de nieuwe toegang tot het réseautje voorbij de perte een feit. Het vervolg is voor later, samen met onze vrienden van GRSC & Co, maar nu al is duidelijk dat er nieuwe mogelijkheden zijn.

K.

HVAC Grot.

We dromen er al een tijdje van om ooit een doorsteek te doen van de Bellevaux naar de Croisiers grotingangen. Wat ons momenteel tegenhoudt is de slechte luchtkwaliteit post-sifon. Aan de hand van metingen en publicaties proberen we te achterhalen uit welke gassen de lucht is samengesteld. We meten momenteel 14% zuurstof, en ruim 23000 ppm (2,3%) CO2. Verder zijn er geen brandbare gassen aanwezig, nog CO. We hebben al aan de lijve ondervonden dat deze lucht adembaar is, maar veel overschot is er niet! Je kan natuurlijk ook de vraag stellen of het gezond is om dergelijke inspanningen te doen in deze dubieuze luchtkwaliteit, voor en na een duik? M.a.w. het is te vroeg om een veilige doorsteek te organiseren. Belangrijke vraag daarbij is: wat kunnen we daaraan doen?

25m slang in 3 zakken

Een mogelijkheid zou kunnen zijn om de portage tussen twee sifons op perslucht te doen. Of dit realistisch is heb ik afgelopen zondag getest? Het antwoord is: NEEN. Je zou minstens al met een neusknijper moeten werken om te vermijden dat je gaat valsspelen. Los daarvan kom je gewoon lucht tekort, ploeteren met dergelijke gewichten zorgt ervoor dat je buitensporig gaat ademen. Het resultaat is dat de eerste trap van de ontspanner bevriest met alle gevolgen van dien.

Een andere denkpiste die we willen testen in de grot is: kunnen we de post-sifon laten ademen door een buis?

25m buis wordt naar binnen gebracht

Op dit moment ligt er een buis met een diameter van 50mm door de S1 van Bellevaux. Een buis van 25m lang zorgt er nu voor dat de lucht, afhankelijk van de klimatologische omstandigheden vrij in en uit de post-sifon kan stromen. We hebben gemerkt dat de grot alvast gestart is met ventileren. Ook hebben we gebruik gemaakt van de buis om de restlucht uit de duikflessen te purgeren post-sifon, het is misschien een druppel op een hete plaat, maar daarmee is de toon gezet. De buis doorblazen zal op termijn noodzakelijk zijn, willen we die open houden.

Leuk om te weten, al is het experiment niet nieuw, je kan zeer goed communiceren door een buis. Zelfs wanneer die door een sifon loopt en 25m lang is, de communicatie is 5/5 'loud & clear'. Zie ook: https://scavalon.blogspot.com/2019/12/topo-in-trou-wuinant.html

start duik Bellevaux S1

Los daarvan is er halfweg de post-sifon een ankerpunt geplaatst met enkele voetlussen, dat moet er in de toekomst voor zorgen dat een drempel er gemakkelijker te nemen is. Om deze te plaatsen heb ik de helft van m'n duikfles leeg geademd, maar dat heb je al eerder gelezen. 

Geert met z'n collectie meettoestellen

Verder zijn al onze meettoestellen met elkaar vergeleken. Drie zuurstofmeters en drie CO2 meters werden met elkaar vergeleken. Je kan het resultaat zien in de tabel (metingen in volgorde  van tijd van links naar rechts)

We hebben tenslotte ook kunnen vaststellen dat de overloop van de Surdents opnieuw water slikt, iets wat op termijn positieve gevolgen kan hebben op een mogelijke doorsteek van Surdents naar Croisiers, maar dat is een ander project. 

...Het lijkt allemaal een beetje op kinderen opvoeden. Je stuurt bij, maar uiteindelijk moeten ze het zelf redden. De grot is aan het werk!

Red: HVAC is misschien wat overdreven, laat het ons houden bij de V van ventilatie.

(foto's © Seppe)

S.

Oude bekenden

24/06 hebben Seppe en Randy een nieuwe poging gedaan om de Croisiers met de Bellevaux te verbinden. Ze werden echter verrast door een vreemde kleur water. Bij aanvang die dag was er niets aan de hand. Tot Seppe in het tweede duikgedeelte plots in zeer troebel water terecht kwam. Dat water moet afkomstig zijn van de Vesdre. De thermale rivier bleef de hele tijd helder.

Ook de buitenrivier is gedurende de dag veranderd van kleur. We kunnen dus spreken van een geslaagde kleurproef Croisiers-Bellevaux, al hadden we natuurlijk liever een menselijke verbinding gemaakt. Uitstel is geen afstel. In afwachting van meer water zijn Seppe en ik overeengekomen om eens iets anders te doen. Het is belangrijk dat we het ‘vrijetijdsgevoel’ in onze activiteiten niet verliezen. Het laatste stukje lijn zouden we graag in de best mogelijke omstandigheden kunnen leggen.

Het voorstel was om nog eens naar de hypothetische verbinding van de Galerie des Sources en de Trou de la Loutre te gaan kijken. Zie voorgaande verslagen. We zouden met overtuigende middelen tot in de Salle Kasper willen gaan. Een zaal vol blokken voorbij een mooie sifon, om daar de mogelijkheden eens grondig te bekijken.

Helaas, we hebben moeten afzien van het plan. De straat: Rte des Aiguilles de Chaleux is namelijk enkele voor ‘Riverains en Fournisseurs’. Tegenwoordig houdt de politie regelmatig controle. Je zou ev nog kunnen parkeren aan de ingang van het natuurpark van Furfooz, en dan te voet naar de grotten gaan als droge speleoloog, maar als duiker is dat toch een brug te ver. Iemand een idee hoe we miss een uitzondering kunnen krijgen als speleoloog in de toekomst? Zou het verbond ev iets kunnen regelen bij de gemeente Houyet?

Plan B: Naar de bronnen van Signy l’Abbaye. Ook een beetje thuiskomen. Ik wil de toestand van de twee bronnen kennen na hier verschillende jaren niet meer geweest te zijn. De bron van de Vaux is al enige tijd onderaan de put versperd. De zaak lijkt stilletjes aan op te lossen, maar het is nog verre van penetrabel. Er is nog heel wat los materiaal die gevaarlijk kan schuiven. Graafwerk.

De Gibergeon bron. De gemeente heeft er tegenwoordig een bordje geplaatst met het resultaat van onze werken. Tot m’n grote verbazing is ook hier de ingang gevaarlijk onstabiel geworden door recente crues. Jammer! Het gaat om grote blokken die de weg versperren. Je daar tussen wringen lijkt me geen goed idee zonder grondige opkuis en inspectie. Enkele mooie zoetwaterkreeften bewonen nu de verschillende holen.

Ik heb afgesproken met Seppe voor een funduik in een leisteengroeve. Het vrijetijdsgevoel weet je nog. Er was nog tijd om te gaan zien in de mini canyon van de Pille. Het ensemble van enkele watervallen bevat alles om de canyontechnieken op te frissen of aan te leren. We hebben er een tijd geleden enkele brochen geplaatst, en die zijn nog steeds in goeie doen. De plaketten daarentegen, niet door ons geplaatst hebben hun beste tijd gehad. Zie foto. 

Moraal van het verhaal: vast equipement altijd controleren alvorens te gebruiken, en bedenk steeds een B (C) plan alvorens de deur uit te gaan.

Stijn

Dag van de arbeid.

05u45 gaat de wekker. Op het programma: de Bellevaux, of de hoofdperte van het systeem Bellevaux-Surdents-Croisiers.

De sifon van Bellevaux is voor het eerst gepasseerd in de zomer van 2021. Ook de post sifon is toen getopografeerd. Daarna is dit deel niet meer bezocht geweest.

In het vorige blogbericht kan je lezen dat de verbinding met Croisiers nakend is. Het leek ons nuttig om enkele voorbereidingen te treffen, want we dromen eigenlijk al luidop van een doorsteek van het systeem.

Start duik

Om de verbinding te vergemakkelijken hebben we aan de verste sifon een ankerpunt geplaatst. Ook de duck/VM op het parcours is voorzien van een lijn.

Anker aan verste sifon

Op drie plaatsen is voor het eerst een O2 meting gedaan. Dat is 17% gebleken. Of dit gezond is kan je in vraag stellen. Ook de mazoutgeur is nog steeds waarneembaar in de lucht. 

https://www.remtech.no/wp-content/uploads/2017/11/Rapport-veilig-zuurstofpercentage.pdf

Voor de Bellevaux sifon is het zuurstofniveau 19,5%.

Tussen duck en verste sifon

Verder waren we ook voorzien om de achtergebleven plastiek te verzamelen en mee te nemen naar buiten. Het zijn tenslotte meer dan 3 speleozakken vol geworden van goed gestapelde potjes en dekseltjes. De jager-verzamelaars van dienst: Randy en Stijn.

Ondertussen duikt Herman ter verkenning de Bellevaux sifon. Na een stukje postsifon keert hij tevreden weer.

Restanten van de grote crue

Grote steun hebben we gekregen van tal van sherpa’s, waarvoor dank: Geert, Jos, Ewout, Paul VI, en Patrice. 

Om af te sluiten hebben de duikers het recent vrijgemaakte réseau des Barquettes bezocht nabij de ingang.

Aangetrokken door de waterpartijen zijn we op onderzoek uitgegaan, en wat bleek: de stroomaf geeft toegang via een VM met de grot voor de sifon. Daarmee is de derde toegang vanuit de porche een feit. Een watervlak iets meer stroomop is 2m verder te smal bevonden.

Seppe, de voorzet is gegeven. We duimen voor een vlotte verbinding!

S.

De grote afwas

De vangst

Foto's Stijn en Paul VI.

Tussen kerst en nieuw

Cascade zit traditiegetrouw tussen kerst en nieuwjaar 5 dagen in Fraipont. 

Het Natuurvriendenhuis te Fraipont, in de vallei van de Vesdre, leek ook voor het exploteam een ideale uitvalsbasis om verder te werken aan het project: Croisiers-CureDents-Bellevaux.

Verschillende dagen na elkaar aan hetzelfde project werken heeft als voordeel dat je het werk wat kan spreiden, en dat de spullen ter plaatse kunnen blijven. In geval van zwaar duikgerief een plus.

Er werd gekozen om een duikset te voorzien voor de S1, en een tweede, met grotere flessen voor de S2 en verder. Tussen die twee duikzones zit er een portage over het puin in de Salle des Castors. Deze aanpak laat ons toe om niet elke dag met zwaar materiaal te moeten klimmen en klauteren.

Stapsgewijs dus...

Dag één op de planning: Pertes open maken, etroiture in de Croisiers verbreden, en materieel ter plaatse brengen.

Aan de Perte van Bellevaux één blok verwijderd waardoor het water van de Vesdre, die licht gezwollen staat, vlot naar binnen loopt. Later deze week is er opnieuw een filter geplaatst want de vorige exemplaren verdwijnen op mysterieuze wijze. We hopen zo minder vast materieel binnen te krijgen in de grot.

De Perte van de Cure-Dents staat terug op z’n originele waterstand. Deze zomer hebben we gezien dat de perte niet stroomt, en de sifon dus langzaam zakt. We hebben er opnieuw een kitzak plastiek potjes verzameld. Er is een poging ondernomen om de Perte weer te laten lopen, maar voorlopig zonder resultaat.

Aan de Croisiers hadden we meer geluk. De overheid is er gestart met herstellingswerken aan het rioolstelsel. Deze gaat ter hoogte van een barrage onder de rivierbedding door. Om dat mogelijk te maken hebben ze de Vesdre een smallere doorgang gegeven. De andere helft van de bedding is nu een werf, maar ook een aangename toegang tot voor de bron. Tweede meevaller is ook dat het water van de Vesdre voor de bron nu gemiddeld 30cm hoger staat, net hetgeen wij nodig hebben om doorheen de grot te zwemmen. Geen gedoe dus met barrages zolang er gewerkt wordt.

In de bron zelf, start de S1 sifon met een versmalling. Het leek ons in veel opzichten niet slecht om die wat aan te passen. In het bijzonder in geval van een secours. De meest eenvoudige oplossing bleek om verder de bodem uit te graven. De etroiture is onderaan veel breder dan bovenaan. Heel wat blokken hebben een andere plaats gekregen.

Daarna flessen en toebehoren aangebracht en rust. Tegen 15u zaten we al soep te drinken in de hut. Wie durft nog eens te zeggen dat ik een slavendrijver ben?

Dag twee kwam Seppe ons versterken. Randy bleef achter in de Salle des Castors en heeft zich vooral ten dienste gesteld als porteur. Bedankt Randy! Iedereen duikt voor het eerst in droogpak in het systeem. Wetende dat de gemiddelde temperatuur van het water en omgeving 14°C is, is dit snel te warm. Maar op het programma staat ook de verkenning van de post S4bis, en dit is in de koude riviertak, het water is er afkomstig van Bellevaux, en dus rechtstreeks uit de Vesdre. Het verschil is enorm met de warmwaterbronnen in de andere riviertak. Al snel krijgen we het koud. 

Het eerste wat we samen doen, terwijl we nog van onze meegebrachte lucht ademen, is het meten van het zuurstofgehalte. We komen op 17% uit, en gaan van de uitrusting af. Na het plaatsen van een spit, in eerste plaats om de duiklijn beter te verankeren, maar ook om onze spullen deftig weg te hangen. Er is helaas nergens een strand te bespeuren.  Minimaal rijkt het water ons nog tot aan ons middel.

Eenmaal we deze zekerheden hebben kunnen we op verkenning. Het water wordt opnieuw dieper, bocht naar links, en 10m verder opnieuw sifon. Seppe is nog in goeie doen, en is kandidaat om een kijkje te gaan nemen in de S5bis. In afwachting neem ik enkele kompasrichtingen van de nieuwe klok. Ik hoor z’n lucht de hele tijd vrijkomen in de klok. Vreemd. Er zal toch niets aan de hand zijn? Bij z’n terugkomst wordt alles duidelijk. Het is een put! Het is een relatief ruime schacht waar hij de lijn 20m ver heeft afgeknoopt aan een rotspunt. Diepte tussen de -15 en -20m, en een open verticaal vervolg. Dat hadden we helemaal niet verwacht in een grot waar de gemiddelde diepte van de sifons -2m is. 

Het heeft geen zin om ons verder te focussen op dit obstakel. We hebben onvoldoende lucht, en niet de juiste uitrusting mee. 

De volgende dag komt Herman ons vervoegen. Het is voor hem een kennismaking met de grot. Gewoontegetrouw ga je dan als eerste naar binnen, om optimaal te genieten van het zicht onder water. Dit is belangrijk, want de terugweg is sowieso in beperkt zicht, en zoals vandaag krijgt iedereen ook een extra item aangeklikt om te transporteren naar buiten.

Op het programma, naast exit van alle spullen: Fun en videoduik door Randy in de S2, en daarna een stuk in de warme, en de koude rivier. Stijn daarentegen heeft opnieuw z’n vertrouwde neopreen aangetrokken, om een artificiële klim te kunnen doen in de Salle des Castors. Na twee spits kan ik mij voorbij de rand hijsen van een uitnodigende spleet in het dak van de zaal. Het gaat om een brede, lage gang die boven de rivier zit, in de richting van de bronnen. Ik kruip er een 15 tal meter ver in, en zie dat het zeker nog 10m verder loopt op hetzelfde elan. Ik heb het veel te warm, en puf en blaas me kapot. Niet vergeten dat we in deze zaal ook te maken hebben met meer CO2 en minder O2. We hebben er nu ruim 18% O2 gemeten.

Randy heeft onder z’n droogpak z’n speleopak aan. Na z’n transformatie gaat hij als tweede op verkenning. Hij slaagt erin om ongeveer dubbel zo ver te geraken, zonder een einde te bereiken. 

We zijn zeer tevreden met het resultaat. Twee open eindes. Eén richting Bellevaux, weliswaar met een verticale omweg. Een ander open einde richting Croisiers bronnen, of hebben we hier te maken met de aftakking richting Sottais (Grotte de la Chantoire)? Het veronderstelde traject zou heel wat extra speleoplezier kunnen opleveren…Een topo is voor de volgende keer.

De droge speleo’s hebben ook niet stil gezeten. Zij hebben onder leiding van Patrice nieuwe Arvametingen gedaan tussen Bellevaux en Cure-Dents. Aan de hand daarvan hebben ze de topofout uit de Surdents kunnen bepalen, en weten nu waar de eventuele verbinding kan verwacht/gemaakt worden. De technische uitleg ga ik je besparen, maar het eindresultaat staat op de bijgevoegde kaart. De zenderARVA lag in punt A, de eindfout is hoogstens enkele meter.

S.

Nog enkele foto-impressies en de verwerkte ARVA data:

Jonction

Wat vooraf ging:

In april ’21 duiken we voor het eerst de verst gelegen sifons in de Croisiers. Volgens onze telling is dit de S7 en de S8. In de S8 vinden we een diaklaze waar oppervlakte gemaakt kan worden, echter zonder vervolg. Het onderwaterzicht was ondertussen dermate slecht geworden dat verder zoeken geen zin meer had.

We beslissen om de flessen en het lood achter te laten aan de S7 voor een volgende keer. Die volgende poging is er echter nooit gekomen door het geleidelijk verzanden van de S6. Een poging om een droge shunt te graven voorbij de S6 is ingezet, maar tot op vandaag nog niet gerealiseerd.

Eind ’21 doen we een poging om de perte van de Surdents te duiken. Na een eerdere positieve ervaring in de perte van Bellevaux hadden we ook hier succes. Uiteraard bijgestaan door de effecten van de waterbom. Einde op een S3. Op het eerste gezicht duikbaar, maar luguber van aard. Op dat moment hadden we te maken met water van enkele graden warm en zeer donker van kleur. Overal sporen van troep, meegespoeld door de overstroming.

                          £££££££££££££$$$$$$$$$$$$££££££££££££££££

De zomer van ’22 en de eerste hittegolf van het jaar bracht ons opnieuw samen. Het doel, een nieuwe poging via de perte om de verbinding met de Croisiers te maken, en het achtergebleven materiaal te recupereren.

Zo gezegd, zo gedaan. In de S3 kom ik na een 10 tal meter aan een venster in een diaklaze. Op de bodem van de diaklaze komt me een passage zeer bekend voor. Ook de volgende versmalling voelt vertrouwd aan. En plots: lijn! Yes. Niet veel later maak ik oppervlakte in een zaal van de Croisiers, en daarmee is de verbinding een feit.

Snel terug om het goeie nieuws te melden, en daarna is het de beurt aan Randy om een poging te wagen. Randy houdt het voor bekeken na twee pogingen. Dit is een brug te ver voor hem, maar geen enkel probleem hoor. Ik duik opnieuw voorbij de 4 sifons. De 2de en de 4de sifon zijn momenteel herschapen tot VM’s door de lage waterstand. Dus gemakkelijkheidhalve spreken we nu van 4 sifons van aan de perte, en niet meer van een S7-8 vanuit de Croisiers. Ook de rivier post sifon is nu een droge bedding. De eerstvolgende plas is die van de Croisiers S6, waar een duiker helaas niet meer passeert.

Ik doe een poging om te graven in de richting van de droge shunt, maar ik ben niet geheel overtuigd? Dit moeten we herzien, want het lijkt niet evident. Eén van de twee duikflessen neem ik mee naar buiten. 

We maken de dag compleet met een bezoek aan de resurgence Croisiers waar we een natuurlijke barrage afbreken om de progressie als duiker in de toekomst te verbeteren. Ook de toegangsweg is opnieuw veranderd. We hebben een aangenaam gesprek met de eigenaars van de tuin die we sinds de waterbom hebben kunnen doorkruisen. Helaas Is deze tuin opnieuw omheind.

De tweede dag is een herhaling van de eerste. Met andere woorden, transport van spullen naar buiten, maar er is ook tijd genomen voor enkele foto’s, en topo.

Na de inspanning volgt ontspanning, en daarvoor trekken we met deze temperaturen naar de bron van Goffontaine. Dankzij een nieuw aangelegd kiezelstrand, is deze plek ook uitgelezen om onze spullen te spoelen. We doen een verkoelende funduik, en daarna volgt een ellenlange autorit naar huis in een oververhitte wagen.

Op naar een volgende verbinding!

-Stijn-

Een filmimpressie: LINK

Een foto-impressie:

O2 OK?!

Tijdens de vorige trip in de Croisiers hebben we de lang verwachte samenvloeiing van de twee rivieren gevonden. Maar de klap op de vuurpijl was misschien wel de verbinding doorheen de S2. Met deze duikverbinding is de portage van spullen meteen van code lastig naar haalbaar gezakt.

De Vesdre is ondertussen in debiet afgenomen, en heeft ook weer een gezondere kleur gekregen. Op dit eigenste moment is men met zwaar materiaal de oevers en de bedding verder aan het proper maken. Minder debiet betekent voor ons dat de barrages opnieuw noodzakelijk zijn om de eerste sifon tot aan het blokkenstort drijvend af te leggen. 

De opdracht: de topo van de S2 en S3, en de exploratie van het vervolg.

De S2 is 91m lang, maar onderbroken door 4 klokken. In de eerste klok had ik bij de initiële verkenning het idee om m’n ontspanner uit de mond te nemen en boven water te ademen. De klok leek op het eerste zicht voldoende groot. Ik werd direct bevangen door het zwaar worden van m’n lichaam! Ik had gelukkig onmiddellijk de reflex om m’n ontspanner terug in m’n mond te steken, en te bekomen van het incident. 

Om dergelijke zaken in de toekomst te vermijden  heeft Cascade geïnvesteerd in een zuurstofmeter. Samen met een CO2 meter, gebouwd door Geert, zullen we in de toekomst een beter beeld krijgen van de luchtkwaliteit post sifon. De tot nog toe gemeten CO2 waarden in het systeem waren alvast binnen de aanvaardbare grens. Zowel aan de kant van Croisiers, als aan die van Bellevaux. 

Huidige metingen:

- De zuurstofmeter gaf 18,5% aan tussen S1 en S2 in de grote Salles des Castors, of de blokkenzaal. 

- En hou je vast, in de eerste klok van de S2 zit namelijk maar 4,7% zuurstof!! Dat verklaart veel.

De wettelijke ondergrens voor het werken in besloten ruimtes is 18%. We moeten dus waakzaam zijn voor signalen als: hoofdpijn, misselijkheid, duizeligheid, versnelde ademhaling, angst, enz. Onder de 10% heb je snel te maken met syncope, bewusteloosheid en de dood tot gevolg!

zuurstofmeting (17,6%)

Het ganse traject van de S2+S3 tot aan de S4 heb ik op papier gezet, 128m in totaal. 

Ook de nieuw geëxploreerde S3bis rivier, richting Bellevaux werd verkend, deze sifon is 60m lang, en is daarmee nu de langste sifon van het systeem. In vergelijking met de andere sifons, is deze tak ruimer van omvang, maar wel kouder en troebeler, we gaan van 14°C naar 11°C, grottemperatuur dus. De eerste dril na het afbinden van de lijn: zuurstof meten! 17, 6 % Dat moet haalbaar zijn. Dan Randy op de hoogte brengen, en daarna al topograferend terug. Uiteindelijk bleek de post sifon minder groot dan verwacht. 

Al snel volgt een nieuwe sifon, de S4bis. Na een korte pauze met twee op het enige strand daar, volgt het opmeten van de inter-sifon, en het nemen van een foto. Daarmee is alle apparatuur gebruikt, meegebracht in de drytube die gelukkig droog bleef. De ledematen hebben ondertussen weer voldoende warm, en er is nog materieel om de nieuwe sifon te proberen. Na 40m in de S4b kom ik weer boven water, en zie gemakkelijk 10m ver in een gang. Het vervolg, maar vooral ook de luchtkwaliteit zullen we een volgende keer meten!

strand tussen S3b en S4b

Wil je deze grot zelf gaan verkennen, dan stel ik voor nog even te wachten. We zouden graag eerst het onderzoek afronden. Daarna volgt uiteraard een publicatie met de nodige topo’s, want weet dat dit een grot is met een handleiding. Zo zijn er mogelijks ongewenste gasten, aanpassingen nodig aan het waterniveau in de zomer, niet adembare klokken, lastige buren,….

Balans van de dag: 140m première en veel meer topodata, Geert zal weer blij zijn...

De filmmontage door Randy  FILM.

S.

Eén stapje achteruit en 2 stapjes naar voor

Zaterdagmorgen, parking Nasproue: Ik (Randy) ben vroeg van de partij. Het landschap ligt er wit, koud en verlaten bij, het heeft goed gevroren deze nacht. Het ochtendgloren ontwaakt een mooie lentedag, en ondertussen is het team compleet. We zijn deze maal met 3 duikers. Het klikt al vanaf de eerste minuut, wanneer we Seppe in ons team verwelkomen.

We hebben veel werk dit weekend, dus we gaan aan de slag. De eerste dag staan een meting aan de S6, recuperatie van het materiaal aan de S7 en een kleine verkenning stroomafwaarts van de zogenaamde S2 op het programma. We maken ons klaar en trekken richting het dorp, waar we sinds de overstromingen mogen gebruik maken van het terrein van een afvaldepot om de Vesder te bereiken. Vanaf hier moeten we enkel de rivier oversteken naar de tunnel in de spoorwegmuur die toegang geeft tot de Croisiers grot.

Het rivierwater is ijskoud, maar het water dat uit de tunnel stroomt voelt heerlijk warm. We maken ons klaar en weg zijn we. Seppe op kop, zodat hij voor de eerste keer wat kan genieten van het zicht, en een impressie heeft van de S1. We passeren vlot het blokkenstort en sleuren ons kapot in de shunt richting S3 (nu S4). Een 100-tal meter kruipen in te lage passages met 2 duikflessen en een speleozak achter je aan is moordend, zelfs voor de meest-getrainde onder ons kost het zweet en tranen.

Even uitrusten aan de S4 om op adem te komen. Ik doe een korte verkenning stroomafwaarts in de ‘S2’ (nu S3). Voor de juli-waterbom was het onmogelijk om hier te passeren, door een dikke laag blubber in combinatie met een lage passage. De overstroming heeft de grot goed gespoeld, waardoor veel slijkdepots zijn verdwenen, of zich hebben verplaatst. Dit is ook hier het geval, waardoor ik makkelijk kan passeren. Ik passeer de lage passage terwijl ik nieuwe lijn leg, en merk dat het direct terug naar boven gaat, dit blijkt slechts een korte sifon te zijn die uitkomt in een ruime tunnel die terug sifoneert na een paar meter. Enthousiast keer ik terug, dit was mijn eerste duikpremière, en ook al betreft het slechts een paar meter, trots doe ik mijn verhaal. 

Daarna beslissen we om eerst de meting aan de S6 te doen. We passeren makkelijk tot aan de klok in de S6. Ik neem hier plaats met een arva meettoestel terwijl Stijn zich begeeft naar de versmalling/rotsboog in de S6. Deze passage heeft ons in het verleden al moeilijkheden bezorgt waardoor we een shunt aan het graven zijn tussen de klok in de S6 en postsifon S6. Met de geplande meting willen we de afstand bepalen, hoe ver nog te graven. Na een paar minuten komt Stijn terug: er is geen passeren aan. Waar op andere plaatsen het effect van de overstromingen gunstig is geweest, hebben we hier minder geluk. Een dik pak modder bij de rotsboog maakt de passage onmogelijk. We beslissen dan maar om verder te graven in de klok. Afwisselend, en hard zwoegend slagen we erin om opnieuw een meter op te schuiven in de goede richting.

Daarna keren we terug naar de S3, waar Stijn nog wat nieuwe lijn legt. Hij passeert er 3 sifons en bereikt er de lang verwachtte samenvloeiing afkomstig uit de Bellevaux grot! Seppe profiteert van het moment en gaat snel ook even op verkenning. Ja, dat beloofd een leuke dag te worden voor jullie morgen zegt hij wanneer hij glunderend boven komt. Het zit erop voor vandaag, moe maar voldaan keren we terug. We reflecteren nog even op de dag in de warme mobilhome, waar we onszelf voorzien van een hapje en een drankje. Jammer genoeg moeten we afscheid nemen van Seppe, die ons enkel de zaterdag kon vergezellen.

Zondagmorgen zijn ook Geert, Patrice en Charlotte van de partij. Met hun team gaan ze verder graven aan een shunt in de Cure-Dents.

De planning voor de duikers was ‘glijdend’ en vooral afhankelijk van het resultaat zaterdag: enthousiast trekken de duikers terug naar de Croisiers, we zijn namelijk benieuwd naar wat de S2 nog voor ons in petto heeft.

We duiken door de S1, zwemmen naar de Salle Des Castors en dragen ons materiaal over het blokkenstort naar de S2. Deze sifon is  45m ver verkend tot wanneer het te laag werd. We vermoeden dat de veranderingen ook hier eerder positief van aard zullen zijn.  Stijn duikt, en gaat een poging doen om de S4 te bereiken. Zelf kruip ik door de beruchte laminoir om hopelijk Stijn op te wachten aan de S4. Zelfs zonder een caravaan aan duikgerief achter me aan merk ik hoe lastig deze is. Onderweg maak ik wat beelden terwijl ik uitrust en wacht daarna geduldig aan de S4.

Een 40-tal minuten later komt Stijn aan bij de S4 met meer dan goed nieuws: Er ligt nu 120m lijn, in een gang die ongeveer 135m lang is. In totaal zijn er 7 sifons, terwijl de intersifons gemakkelijk overgezwommen kunnen worden. Uit eerdere ervaring gaan we ervan uit dat de klokken niet adembaar zijn. Om daarover zekerheid te hebben zijn we van plan een multigasmeter aan te schaffen. Enkele ademteugen van het verkeerde gas kunnen namelijk fataal zijn. Naast het wegvallen van de portage in de laminoir, wat we ten zeerste appreciëren, is de toevoer van koud en groenig water vanuit de Bellevaux waarschijnlijk wel het grootste nieuws. Deze op het eerste gezicht ondiepe sifon en laat zich vermoedelijk vlot passeren….

Alvast een schematische voorstelling van het syteem, zoals het nu is. Daarbij hebben we de nummering van de sifons herzien. Achtereenvolgende sifons, waar de lijn meestal boven water verder loopt zien we als één sifon, maar we voorzien wel een tweede nummer. Bvb; 1.1, 1.2, enz. In de rivier richting Bellevaux zullen we in de toekomst spreken van 3.1 Bis, enz… Momenteel zijn er los van elkaar al 23 sifons gedoken in dit systeem!

Ook ik duik even het nieuwe traject heen en terug, en ben aangenaam verrast.

We keren terug en ontmoeten het ander team nog even op de parking. Zij hebben de shunt verder kunnen vrijmaken, en zijn daarbij herschapen als slijkduivels. De allersmalsten kunnen reeds passeren, maar voor het gros is er nog wat werk aan. Na nog even na te genieten ruimen we op en gaan we huiswaarts. Moe maar voldaan…

Waar we even hebben moeten terugschakelen zitten we nu weer 2 versnellingen hoger. Een nieuwe Croisiers episode is aangebroken…

Hier de link naar een filmpje van deze exploratie FILM.

En hier een film van de S1.

 Randy

GCD

Zaterdag Grotte des Cure-dents, deze keer geen duikpogingen maar goede ouderwetse Belgische speleo, dus kruipen en wringen door nauwe passages.

Patrice en Randy zijn voorop gegaan, om te gaan graven aan de pijp naar het slijkmeer.

Ondertussen zijn Stijn en Geert een ARVA gaan plaatsen in de Bellevaux grot en een rooster gaan halen voor de perte. Deze ploeg heeft ook een topo gemaakt van de grot, een backbone om de ligging nauwkeurig te positioneren. Toen we aan het slijkmeer kwamen waren de gravers juist klaar met hun werk en konden we lustig verder meten. 

Eenmaal achteraan kwam dan de ontvangstARVA in werking. Resultaat is 25m afstand, te corrigeren zodat de tussenafstand een 20-tal meter is.

Op de terugweg werden enkele kiekjes genomen, de waterpartijen verkend, en een conductiviteitsmeting van het water vond plaats. Ondertussen waren de gravers terug bezig om passages uit te diepen, er was geen ophouden aan.

Er is geëindigd met de topo naar de sifon en de plaatsing van het rooster voor de perte. Om af te sluiten werd de ARVA terug opgehaald in de Bellevaux.

We zijn tevreden dat de grot de mega-crue van juli goed heeft doorstaan, hier geen plastic botervlootjes zoals overal elders in de grotten. We vermoeden in deze grot dus geen vlotte doorstroming van de Vesdre.

Dankzij de werken van Patrice en Francis tijdens de vorige week hebben we gans onze todo lijst kunnen afwerken en dus alle tevreden!

G.

Een één, en een twee.

We zijn stilletjes aan weer aan het opschakelen in het project Croisiers. In de naweeën van de crue zijn er enkele opportuniteiten aan het licht gekomen. Zo is de waterstand aan de bronnen toegenomen, en er is opnieuw helder en lekker warm water. Het gevolg is dat we voorlopig geen barrages nodig hebben om gemakkelijk naar binnen te  zwemmen. Mogelijks zijn de thermale bronnen actiever geworden, maar zeker is ook dat de pertes meer water nemen. Je leest het goed, pertes, sinds kort hebben we weet van een tweede grote perte. Ook die is grondig uitgespoeld door de zomercrue. 

We hebben het weekend ingezet met Patrice te helpen in de Grotte des Cure-dents (GCD), we zijn erin geslaagd om een kleine 10m op de schuiven in een netwerk van gangetjes. Tientalen bakken zand zijn daarvoor naar buiten gesleurd.

In diezelfde GCD zijn we tot de vaststelling gekomen dat er ook hier een perte zit. Een raadsel hoe dit voorheen niet werd gezien! Op duikverkenning. De S1 is een 15 tal meter lang, gevolgd door een 10 tal meter VM, en een S2. Ook die is een tiental meter lang, gevolgd door een S3. Alles is ruim genoeg, omgeven door depots, en gevuld met donker en koud water. Topo was onmogelijk, daarvoor moeten we langer uit het water kunnen blijven, de hoofdrichting is echter noord. Een verbinding met de S8 van de Croisiers komt binnen bereik! Dan kunnen we eindelijk de achtergebleven duikspullen recupereren, maar ook voor het eerst door de berg duiken.

De rest van de dag zijn we gaan genieten van een thermaal bad. Voorbij de S1 hebben we voor het eerst tijd genomen voor fotografie. Tegenwoordig is het kinderspel, om zelfs in de meest extreme omstandigheden een mooie foto te nemen. Met een lange sluitertijd en statief, in combinatie met je speleoverlichting, kan je vrij snel tot een verrassend resultaat komen. Inkleuren van het beeld, terwijl je ernaar kijkt. Kleuterfotografie, heerlijk!

Randy heeft een deuxieme gedaan in de S2. Ook hier is er onder water meer plaats dan bij de eerste verkenning. Dat schept mogelijkheden om richting Bellevaux door te stoten. In afwachting van z’n terugkomst heb ik een zak gevuld met aangespoelde plastiek potjes. Triest.

De droge speleo’s hebben die dag links en rechts gedesobstrueerd. Maar, miss het belangrijkste, ze hebben ook een topo gemaakt van de GCD. De topo kan nuttig zijn om te weten waar we nu best verder graven. Zo zijn we gestart aan één splitsing, en geëindigd met een 5 tal mogelijkheden…

S.

Hierna enkele sfeerfoto's

GCD duik

Barrage naturel

Salle des Castors

Salle des Castors

Salle des Castors

Laminoir

Castors, richel

S2

Depots

Het geheel van Croisiers-Surdents-Bellevaux groeit uit tot een groot Belgisch grottencomplex

Door de overstromingen wel het hardst getroffen is de vallei van de Vesdre, waar ook het systeem van Croisiers zich bevindt. De grootste crue sinds de metingen heeft echter niet alleen ellende veroorzaakt.

Ruim 30 jaar geleden werd aan Bellevaux een dam gebouwd voor de perte om te verhinderen dat de Vesdre droog komt te vallen in de zomer. Het gevolg was dat de eindsifon van de Grotte de Bellevaux is komen te verzanden. Het resultaat van de twee eerdere duikpogingen kan je lezen in vorige verslagen. Het water is dus eind juli voor het eerst weer in grote hoeveelheden door de grot getrokken. Het water is er tot verschillende meter boven de dam gestegen, tot boven de grote porche van de grot. Dat heeft uiteraard z’n sporen nagelaten. Naast de enorme milieuvervuiling heeft het ook grote depots verzet. Zo is de eindsifon nu herschapen tot een aangename onderwatertunnel.

Deze sifon is voor het eerst gepasseerd! Samen met de eerder ontdekte klok is de sifon 16m lang, en -1m diep.

Voorbij dit obstakel gaat de grot verder op hetzelfde elan. Veel slijk, een riviertje, en regelmatig een sifonerende passage. Naast de ontelbare botervlootjes die zijn meegespoeld, hangt er ook een onaangename mazoutgeur. Er zijn op twee plaatsen CO2 metingen genomen, maar die zijn binnen de aanvaardbare grens gebleven.

Er is in totaal 224m afwisselende grot opgemeten. Tweemaal hebben we een sifon kunnen omzeilen. Het verste punt ligt nu op 273m van de ingang. De ondergrondse rivier is nu over 210m verkend!

Na een versmalling, gevolgd door een duck van 0,5m volgt een breed stuk riviergang om uiteindelijk op een S4 te botsen. Deze lijkt zeer breed te vertrekken. Het voorlopige eindpunt.

Naast dit succes hebben we uiteraard de tijd genomen om de bronnen te bekijken. De duiklijn in de S1 is duidelijk aan vervanging toe. Ook het zicht is niet zoals we gewoon zijn. De Vesdre zelf kleurt nog steeds zeer bruin. Nu we de perte weer op actief gezet hebben, merken we dat de rivier in de grot na de S3 troebeler is. Dat zou kunnen betekenen dat er ergens in de S2, die nog niet volledig verkend is een toevoer is van water, waarschijnlijk afkomstig van het nieuw ontdekte traject uit de Bellevaux. Voorlopig hebben we dus nog geen aansluiting gevonden met de Grotte des Surdents.

Komend weekend wordt een grote opruimactie op poten gezet om de omgeving van de Grotte de Bellevaux proper te maken. Wij hebben alvast een flinke voorzet gegeven.

De afvalberg in de Bellevaux grot

Een foto zegt meer dan 1000 woorden, en een film nog meer: FILM

Dit deel van de grot heeft tijdens de crue zo'n 10 meter onderwater gezeten!

S.

Even terugschakelen

De omvang van de operaties + het bijkomende gevaar heeft ervoor gezorgd dat we nu even moeten terugschakelen. Om veilig achteraan de Croisiers grot te kunnen duiken dienen we een oplossing te vinden voor de dichtslibbende versmalling in de S6. 

Initieel was het plan om alleen naar achter te gaan. De tweede duiker zou de versmalling open maken bij terugkomst op een afgesproken uur, en materieel aanpakken. Maar, bij het tekenen van de topo kwam ik tot de vaststelling dat er misschien wel een droge shunt te graven is aan de S6. Halverwege de S6 zit een ruime klok met een ‘T’ passage op het droge, die moeten we herzien. 

Gezien het plan last minuut gewijzigd werd waren we vrijdagavond vrij. Er werd van de gelegenheid gebruik gemaakt om te funduiken in Goffontaine. Dat is geen nieuws natuurlijk, is het niet dat het water er voor het eerst minder helder is. Iets wat zeer ongewoon is voor deze site. Zelfs wanneer alles in megacrue staat blijft de bron gewoonlijk zeer helder. Zou er misschien sprake zijn van een lek in het naburige zuiveringsstation? Opvolgen!

In de Croisiers zoals altijd zeer helder water. Nu, bij het laatste bezoek hebben we gemerkt dat de S1 ook kan vertroebelen. Waarschijnlijk te wijten aan de heractivatie van de perte. Dat zet ons aan het denken, zou er sprake zijn van een parallel systeem Bellevaux-Croisiers dat uitkomt in de S2?

Kleurproeven zouden ons kunnen helpen.

In dat opzicht werd de S2 aval voor het eerst geprobeerd. De S2 amont kent ook zo z’n moeilijkheden, zijnde; slechte lucht, langdurige versmallingen, blubber,…

Ook de aval blijkt geen cadeau te zijn. Er is een smalle knik gevolgd door krap bochtenwerk, stijgend en ondiep. Het passeert dus, maar een dikkere duiklijn is echt wel noodzakelijk om verder te gaan. Een mogelijk alternatief werd vorige keer al ingezet. We zijn beginnen graven aan een gang die ¾ opgevuld is. De richting; tussen de S2 amont en aval. Deze werkplaats is in de zomer ook bereikbaar voor niet duikers. Waterratjes kunnen zich dus aanmelden.

Hoofddoel; de mogelijke shunt in de S6: Na het bekijken van de schouwen aan de ‘T’ is besloten om een opvulling op de meest evidente plaats uit te scheppen. Na twee meter te hebben uitgegraven kunnen we ervan uitgaan dat we een oude passage van de rivier aan het volgen zijn. Het sediment is zeer gelaagd. We volgen een vast plafond met hier en daar een ‘mes’. Ook de richting klopt. Volgens de topo nog een 2 à 3 m te gaan. Als deze verbinding slaagt kunnen we weer veilig met twee naar achter.

Vaderdag: duik twee in de perte van Bellevaux. Eerder is het parcours naar de sifon aangepast, en de perte ruimer gemaakt.

Er is momenteel meer water dan bij de eerste poging. Meer waterdruk is echt wel noodzakelijk wil je graven onder water. Er is uiteindelijk geen vordering gemaakt. Na de VM, nu een mini sifon, volgt een hoge klok. Daarna de sifon, ondiep, en te smal om te passeren. Na een hele tijd woelen kon ik opnieuw 3m ver m’n been tot aan m’n knie boven water steken. Geen plafond voelbaar. Omringd door hopen sediment en vlokken krijgen de ademautomaten het vaak lastig. Als vader heb ik besloten een beter moment af te wachten om door te duwen. Ooit!

S.