woensdag 25 januari 2017

Sichatel...

Onze eindejaarsexplo in de Meuse werd ook uitgebreid in de verf gezet in de krant L'Est Républicain,
zie: link persbericht



Ondertussen zijn er enkele nieuwe duiksessies geweest, met 30m extra première. De sectie van de sifon is nu 2x3m en het gaat er gewoon verder. Zie: blog GERSM

Wij volgen vol spanning de nieuwe ontdekkingen, en binnenkort zijn we weer ter plaatse.
G.

woensdag 11 januari 2017

Explo engagé

We hebben het werk in Tahaux hervat. Tegen het einde van de vorige sessie hadden we zicht gekregen op een mogelijk vervolg. Het leek op een cadeautje, ideaal om te consumeren tijdens de cadeautjesperiode  bij uitstek. De temperaturen onder nul  moesten we er helaas bij nemen, maar los daarvan kampte ik met buikkrampen, gevangen in een neopreen is dit geen te beste combinatie, de grot bleef gespaard, maar meer details ga ik nu niet verkondigen…
Het werk schoot lekker op, maar de beloning was niet in verhouding met het engagement. Smalle passages tussen slijkerige en vaak onstabiele blokken, de meeste speleologen worden daar niet wild van. Maar toch, er is luchtcirculatie en onderaan stroomt de heldere rivier tussen verschillende openingen. De grot is hiermee zeker  10m langer geworden. 
Tahaux
Net voor het vallen van de avond zijn we naar het aquaduct in On gaan zien. Er waren daarmee wat problemen gerezen tijdens de voorjaarscrue’s. Nu is die weer operationeel, maar er zijn geen aanpassingen aan de structuur gebeurd. Rest mij de vraag hoe lang het zal duren vooraleer de boel weer gaat verstoppen door een hapering van hout of dergelijke aan die dwarsbalken.
Aquaduct van On
Na een rustig verblijf (3pers) in de gite van Han zijn we nog eens in de FAO getrokken. Voor mij was dit al veel te lang geleden. Zo hebben we verschillende zaken herbekeken. Onder meer een schouw in de buurt van Echo Beach. Ook hebben we een broche bijgeplaatst op de looplijn, op vraag van Kris. 
Maar een waardige afsluiter kwam er onder de vorm van blokken, slijk en water in het stroomopwaartse gedeelte van de ondergrondse Lomme. Het is de eerste maal dat we hier komen werken met overtuigende middelen. Uiteindelijk staat daar veel wind, zo veel dat je het er snel koud krijgt. Datzelfde fenomeen speelt zich af in de bovenliggende grot, namelijk de Trou En Formation. Waarschijnlijk een acccumulatie van koude in een blokkenstort. Maar, toch hebben we zicht gekregen, in een schouwtje, met enkele mogelijkheden. De desobstructie werd abrupt afgebroken omdat de koevoet gegrepen werd door een vallend blok. Deze wacht nu op versterking van z’n grotere broer.

En om het helemaal af te leren werd nog 14 kg lood uit de Muret naar buiten gesleurd. We zijn dan ook niet meer van plan om hier nog  met droogpak te duiken.
Stijn

Winters zicht op de Wamme

woensdag 4 januari 2017

Lorraine – Meuse 27-30 december 2016

Stijn nam contact met een lokale club ivm. de exploratie van de résurgence de Sichatel, we zullen een poging doen om de ingang vrij te maken. Explo van de bronnen te Rupt aux Nonains, duikmogelijkheid Dhuit, steengroeven van Savonnière en Perthois, Rupt de puits,…
Een exploratievierdaagse met een uitgebreid programma van explo en klassieke tochten, wellicht een te ruim aanbod voor een te korte periode...

Dinsdag 27
Om 13u in de gite, we hebben afspraak met een lokale speleoloog Jean-Marie om 14u.
Na een korte kennismaking staan we om 15u al aan de bron van Sichatel. Het is eigenlijk een overloop van een ondergronds systeem waarvan omzeggens niets gekend is. Enkele verdwijnpunten en bronnen zijn wel gekend en liggen tot 20km uit mekaar. Sichatel is bijna altijd ‘droog’, er stroomt over het algemeen een weinig water in weg.
Sichatel was jarenlang verstopt onder een ferme ‘eboulie’. Een grote crue van 2 jaar terug heeft echter grote kuis gedaan, en dan zijn de speleo’s er begonnen om de rest er uit te halen. Eenmaal men het waterniveau had bereikt, werd er een poging gedaan om te pompen, negatief, geen merkbare daling.

Terug naar dinsdag, er is een boom in de doline gevallen, de bron ligt verstopt met stenen en bladeren. We graven als gek en weldra bereiken we opnieuw het waterniveau. 
Er lijkt wel een vertrek te zijn maar heel smal en onder een richeltje. 
Daar eindigt dinsdag.

Woendag 28
We ruimen nu stenen onder het waterniveau. Karel heeft z’n droogpak aangetrokken en zo komt er nog een massa steen naar boven. Uiteindelijk kan Karel eerst met de benen in de versmalling, en uiteindelijk tot aan de nek.
Het water is direct troebel, maar we merken dat het ook snel opklaart. Er blijkt grondwater in de resurgence te lopen. 

We gaan alles even laten opklaren en ondertussen gaan we de bronnen te Rupt-aux-Nonains gaan bekijken.
De ene bron te Nonains staat droog, het vertrek is echter onder een eboulie, grote werken…, de bron aan de watermolen is wel actief en Karel besluit om er een kijkje te gaan nemen. Negatief, want het water komt er uit heel smalle spleten. Het is dan 11u10.

We gaan nu terug naar Sichatel, het water is er opgeklaard en Karel doet een poging om de sifon te duiken. 
Karel duikt in première de sifon 8 à 10m ver, het is 11u50.
Ondiep, de eerste progressie is horizontaal op een diepte van enkele meters.
Een lokale speleo is waarnemer en brengt verslag uit aan z’n club. Afspraak om terug te duiken op donderdag.

In de namiddag brengen we een bezoek aan de steengroeve van Savonnières-en-Perthois, tussendoor stoppen we nog even aan de Bezerne duikgrot.

Donderdag 29
Bij onze aankomst te Sichatel blijkt er veel volk op komst. De lokale duiker van de club, Julien, heeft verlof genomen om er te komen duiken, verder komen vele leden van de 2 clubs langs die er gewerkt hebben, en zelfs de pers is er uitgenodigd!

Om het vertrek in de sifon iets makkelijker te maken besluiten we om eerst nog wat stenen te ruimen.
Julien zal als eerste duiken en komt er 15m ver tot in een klok. Het vervolg zit wat lager, richting 330°. Julien ruimt daarna nog wat stenen onderwater zodat het vertrek beter wordt. Daarna wordt een fil van ariane geplaatst. 
We laten de sifon wat opklaren, en daarna is het terug aan Karel om te duiken. Karel plaatst de lijn tot op 36m. Progressie in een tunnel van  3 x 1,5m.

In de namiddag bezoeken we een klein grotje Haute Lonne te Lisle-en-Rigault.

Vrijdag 30
Stijn z’n verkoudheid is aan het beteren en hij wil ook een duik doen in Sichatel.
Met z’n reel volledig ontrold legt hij het voorlopige eindpunt vast op 77m, onder een klok, en het gaat er gewoon verder.
Tussendoor brengen we nog een bezoekje aan een bron te Sommelonne, pas St. Martin en Clefmont.


Epiloog : Op 1 januari 2017 was er een nieuwe duik gepland. Julien en Jean-Luc Carron waren aanwezig. Jean-Luc kwam op 80m van de ingang boven in een klok (5x5x1,5m) met een duidelijk vertrek en een schouw. Vervolg van de explo op 8 januari. We duimen voor een post-sifon.

link: Blog GERSM

Sichatel bron met recent gevallen boom

De duikbare résurgence

vrijdag 18 november 2016

AKWA

Via de Géoportail de la Wallonie kan je de AKWA data bekijken.
Ik vind het een nogal onoverzichtelijke site maar ik klikte op volgende zaken:

- Ajouter des Données - Ajouter des données du Géoportail de la Wallonie - Atlas du karst Wallon.
- Ajouter à ma selection WalOnMap
- Accès - dans WalOnMap

En als alles goed gaat dan zie je zoiets:

dinsdag 15 november 2016

Nogmaals Magne

Ik was een beetje bevreesd omtrent de neerslag van de laatste dagen, en zie de waterstand in de Magne was erg laag, één van de laagste die ik al gezien heb.

De grot is nu droog, dus die afdamming van vorige keer is heel erg doeltreffend. Dus dat treft voor het werk. We zijn beginnen graven aan de stop. Na 34 bakken was de prop doorgebroken, dus iedereen de grot in om het vervolg te gaan bezien. Alle gangetjes daar zijn smal en er zijn passages met wat water en blubber, een echte beproeving. De centrale gang is eigenlijk een verticale spleet (beetje oblique), met verschillende versmallingen, soms op de grond, en soms hogerop. Onder de Magne drupt een beetje water naar binnen, maar verder ok. Toch een hele uitdaging om daar te gaan duiken...
De grot is veel slijkeriger geworden tov vroeger, en ook aan de sifon is er een pak slijk bij gekomen, waardoor de toegang kleiner is geworden. De sifon is er echter nog, het water is helder (als je er niet aan komt).
In de ingangspassage was veel wind (naar binnen), aan het eindpunt (sifon) is geen wind, die blijkt ergens halfweg  in een spleet naar boven te verdwijnen.
Iedereen is nu gedreven om daar eindelijk eens door te breken, maar het zal niet vanzelf gaan.

In het begin van de grot zijn nog enkele 'linke' passages die nog moeten verstevigd worden.
De ingang zelf/buiten is mooi gedaan.

G.



dinsdag 18 oktober 2016

Een nieuwe werf; een nieuwe samenwerking

Op aangeven van ‘speurneuzen’ Stijn en Geert zijn we gestart met een nieuwe werf in de vallei van de Magne, een redelijk grote beek in het stroomgebied van de Vesder. De meeste mensen zullen deze beek wellicht niet kennen. Maar misschien kunnen sommige mensen zich al meer een idee vormen als we verklappen dat deze beek achter het massief ligt waarin zich de Trou Wuinant bevindt. Droge speleologen kennen deze grot als een getrapte put van zo’n 30 meter diep waar je leuk met touwen kan spelen. Beneden is de pret echter vlug voorbij, want al gauw stoot je er op een sifon. Voor duikers begint hier pas de pret, want na een stevig stukje ploeterwerk onder water duik je opnieuw op in een mooi geconcretioneerde galerij van wel een kilometer lang waar de beek rustig doorheen stroomt. De mensen die hier ooit geweest zijn, zijn echter op één hand te tellen en ook foto’s van dit gedeelte zijn uiterst zeldzaam (als die al bestaan). Toch moet het mogelijk zijn om toegang te krijgen tot deze galerij. Deze gang loopt immers tot bijna aan de vallei van de Magne. Het water uit de Magne heeft de grot uitgeslepen om een vluggere weg naar de Vesder te maken. Tussen de verdwijnpunten in de Magne en de droge galerij ligt nog maar een paar meter gesteente. Deze verdwijnpunten zijn de Grotte Hadelin en de Perte de Neuville. Met een beetje desobstructiewerken zou je dus een verbinding tussen één van beide verdwijnpunten en de collecteur van de Trou Wuinant kunnen maken.

Tot zover de theorie. Zoals altijd is de praktijk wel even anders. Dat ondervonden we toen we zondag voor de eerste keer officieel aan de Perte de Neuville gingen werken. Tot voor enkele jaren kon je dit verdwijnpunt nog een 80-tal meter volgen tot aan een sifon. Nu blijft hier hooguit nog 10 meter van over. Een minder ervaren lid van de Waalse speleoclub GRSC had – tegen alle advies van zijn club in – het initiatief genomen om vanuit de beek een sleuf naar het verdwijnpunt te graven, zodat er voortdurend water in stroomt. Dit clublid dacht hiermee de grot schoon te spoelen, maar het resultaat is dat er grote hoeveelheden modder, takken en huishoudelijk afval naar binnen zijn gespoeld die de grot aardig hebben doen dichtslibben. Ons eerste werk bestond er zondag dan ook uit om de eerste meters van de perte proper te maken en een modder/takkenprop op zo’n acht meter diepte aan te vallen. Zo haalden we alvast 25 bakken smurrie uit de grot. Tegelijk damden we de sleuf weer af en we beveiligden de grot tegen nieuwe crues. Dit deden we door één van de twee ingangen van de grot volledig dicht te gooien met stenen (een heel vreemde ervaring voor wie meestal stenen uit een grot sleurt) en de tweede ingang te stabiliseren met wat cement. De tweede ingang werd ook afgedekt met een rooster van betonijzer en een ter plaatse gevonden kooi, zodat er geen takken meer naar binnen kunnen spoelen.

De werken aan de Perte de Neuville gebeuren overigens in een officiële samenwerking met de Waalse speleoclub GRSC. Onafhankelijk van elkaar had zowel onze club als GRSC interesse opgevat voor de Perte de Neuville. Een voorstel tot samenwerking was dan ook het logische vervolg, en tot onze blijdschap ging GRSC graag op onze uitnodiging in. Zo werkten we zondag samen met Pol Xhaard en de Nederlandse GRSC-leden Bart, Wolter en de onvermoeibare Frits, die met zijn Jeep Defender losjes door de bedding van de Magne reed om onze spullen vlakbij de perte af te zetten. GRSC heeft vroeger overigens al heel veel in dit verdwijngat gewerkt, zelfs met bijzonder groot materiaal. Toen slaagde men er niet in om een verbinding te maken. Misschien lukt het met vereende krachten nu wel?

Deelnemers: Kenneth, Kris, Myriam (Cascade) en Pol, Frits, Wolter, Bart (GRSC)



dinsdag 4 oktober 2016

Explo op een laag pitje...

... dat kan wijzen op andere bezigheden of een belangrijke ontdekking ...

Tussen de vele bezigheden door zijn we vorige zondag nog eens een dagje gaan exploreren in de resurgence de Tahaux te Hastière. Deze bron kreeg eerder dit jaar ons bezoek, zie http://sc-cascade.blogspot.be/2016/04/verandering-van-spijs.html

Na een lange periode met weinig regen is de waterstand in de bron lager dan voorheen, dit maakt ook de werken makkelijker. Vorige keer zijn we gestart met een desobproject boven de sifon (zo'n 80-tal meter ver in de bron). Einde op een gaatje met tocht en een kleine 'regards'.
Nu opnieuw met 2 man flink wat werk verzet, en uiteindelijk een ruime kijk bekomen op een vervolg. Het gaat er naar links en we zien dat het vervolgens naar rechts verder gaat achter een blok. Echter nog te smal, maar bij een volgende zouden we toch achter die hoek moeten kunnen kijken. We zijn heel benieuwd, want we voelen aan dat hier toch iets achter moet zitten...

Helaas geen fototoestel bij, dus het blijft bij deze tekst.

Ook nog een vervolgnieuwtje op de zoektocht van Stijn naar de sifon van Walzin; onlangs heeft Michel P. de duik over gedaan en is tot dezelfde bevinding gekomen, 'er is geen sifon'.
Het blijft ons verbazen dat een sifon die in meerdere documenten staat beschreven onvindbaar is! Volledig verdwenen, verzindsel, foutieve info? 
TBC...