Rochefort forever

Op donderdag 21 augustus hebben Geert en Stijn een afspraak met Amaël en Gaëtan in de ‘Grotte de la Fosse aux Ours’ (FAO), in het kader van het Karag project. Het doel: de datalogger van de fluorimeter uitlezen, en het meettoestel reinigen.

Stijn en Amaël zijn vrijwilligers om de 'Mousse aux Chocolat' te doorworstelen en de fluorimeter, die in de zuidelijke rivier ligt, te reinigen. Het toestel wordt ervan verdacht niet goed te werken, omdat alle kleurtraceringen tot nu toe negatief waren. Resultaat: het toestel lag nog netjes in de stroming van de rivier, en het inwendige glasbuisje was lichtjes vuil.
Ondertussen heeft Gaëtan de meetgegevens uit de datalogger gehaald. Deze staat opgesteld in de ‘Galerie Champagne’, ver buiten de cruezone, die hier wel 15 meter hoog is.

Na analyse van alle meetgegevens is het verdikt dat het toestel prima werkt, en dat er waarempel niets gemeten is van al de kleurstof. De vraag blijft dus: waar komt in hemelsnaam al dit water vandaan, en het is echt geen klein debiet. De conductiviteitsmeting van het water geeft aan dat de geleidbaarheid klein is, en dit zou erop wijzen dat het water niet lang onder de grond heeft vertoefd. We gokken er nu op dat het water afkomstig is van pertes in de bedding van de Lomme, tussen Jemelle en Rochefort, dus even stroomopwaarts de ‘Nou Maulin’. Toch leuk dat niet alle geheimen direct worden ontraadseld.
Amaël doet nog een kleurproef met rhodamine vanuit de zuidelijke rivier, dit is de eerste maal. De verbinding met FAO-Echo Beach en de resurgentie van Eprave staan echter vast.

Data downloaden

Nog een kleurproefje

Stijn en Amaël hebben gezien dat het water in de zuidelijke rivier lichtjes troebel is. De vraag is nu of we deze troebelheid ook zouden terugvinden in de rivier van de Lorette-grot? (kleurproeven hebben uitgewezen dat het water van de ‘Lorette’ niet in de FAO terechtkomt). Dus toch maar eens gaan zien in de Lorette. Voor Geert en Stijn is het hun eerste bezoek aan de toeristengrot. Wat opvalt zijn de blokken, blokken en nog eens blokken, en het enorme volume van de Sabbatzaal. Uiteindelijk zien we dan de rivier, ook met een mooi debiet, maar niet dezelfde troebelheid van in de FAO. Exit Lorette.

Na afscheid van A. & G. is de namiddag nog niet om, en we zijn benieuwd naar 'de toestand' van de ‘Chantoir de Bure’, dus daarheen. Tof! Er is geen water in de perte, want dit zou onze plannen voor de volgende twee dagen in de war sturen. We volgen nog even stroomopwaarts de droge bedding van het riviertje, en merken algauw een nieuwe perte die eveneens droog is, en dan nog een beetje verder waar het water nu wel verdwijnt, nl. vrij diffuus in de bedding. Als alles goed gaat zullen we dit water weer ontmoeten in de grot!

OK, de dag is nog niet om. Nog effe de résurgentie van dit stroompje gaan bekijken, de ‘Ry d'Herwagne’ in de vallei van Enfaule. Deze maal heel helder water en heel wat meer debiet dan bij een vorig bezoek. Lijkt nu prima om een duikpoging te wagen. Het systeem is al door meerdere duikers bezocht en Nico schreef er een artikel over.

Op vrijdag 22 augustus zijn de grote werken gepland: leegpompen van de sifon S1 van de ‘Chantoir de Bure’. Deze chantoir werd geëxploreerd, maar de werken zijn stilgevallen na het overlijden (heeft niets te maken met deze explo) van één van de exploratoren.
De S1 wordt onduikbaar geacht: 'het loopt flauw naar beneden over een 5-tal meter en dan steil omhoog tussen losse blokken'. De sifon is de eerste maal leeg gepompt en het water werd er dan gestockeerd in BigBags. Niemand kan nog juist zeggen hoeveel water er in de sifon zit. Nu ligt er een buis door de sifon, om het water stroomafwaarts te lozen. Deze buis hadden we bij een vorig bezoek al eens getest, en blijkt niet verstopt te zijn, hopen maar ... .

Dus: drie man sterke ploeg (het minimum). We hebben een stroomgroep bij, een dompelpomp, de nodige aansluitdarmen en een hele serie verlengkabels. De juiste lengte kennen we niet, we hebben nagelaten om de oude topo te vinden (topo atlas). Overigens, de nieuwe topo blijkt helemaal verloren te zijn gegaan ... !?
OK, dus kabels leggen, Dirk, Stijn en Geert. Nadat we de eerste 75 meter leggen komen we tot de vaststelling dat alle kabels achterstevoren liggen (hmm ... die ingenieurs ...). Dus alle kabels omdraaien en dan nog eens 50 meter erbij. Dus 125 meter is juist goed van buiten de chantoir tot aan de S1. Buiten leggen we dan nog eens een 50-meterkabel tot aan de generator en 50 meter tot de auto, alwaar we een 220V intercom opstellen (en ook één aan de S1). Eénmaal we stroom hebben kunnen we dus communiceren tussen auto en S1, leuke vondst geert ..., ondertussen is Stijn bij de pomp en zuigen maar. Het gaat vlot, we hebben de sifon geschat op 2m³... dat gaat dan max. een uur duren ... echter eer de sifon leeg is duurt het 2 uur en 5 minuten. Dus in totaal een 5-tal m³ water.
En daar heb je dan de lege sifon ..., nog wat blokken ruimen, en flop Stijn is erdoor ... kom maar af alles ok, flop ... , flop ... de andere twee volgen. Leuk, ruime gang post sifon, nog wat attributen van onze voorgangers, duikgordel, lood, granny, ... .

OK, alles opruimen, Dirk moet nog naar Villers le Gambon. Als Dirk haast heeft is hij op z'n best, hij sleurt er in geen tijd alle kabels alleen uit, ... hmm ... die vragen we de volgende keer nog eens mee ;-) .

De namiddag is nu gevorderd, en het succes verdient een apperootje. Morgen verder zien.
Afscheid van Dirk en Rosita.

Zie de rolkei

Na de S1

Intercom grot - oppervlak

‘s Avonds in de refuge nog een leuke babbel gehad met Marc Jasinsky, ok, we komen morgen eens zien naar de onderwaterarcheologen.

Dus zaterdag 23 augustus eerst naar de Trou de Han gaan zien. Goed uitgerust ... allen vrijwilligers ... minutieus werkje ... ok, zeer goed, maar wij gaan vandaag nog even voor het grove werk.
Dus Stijn en Geert naar de Bure. Een klein beetje water bijgekomen in de S1, waarschijnlijk ontwatering van het slijk en de stenen uit de sifon. De ganse helling aan de uitgang van de S1 gekuist, een kubieke meter stenen of zo, zeer mooi ... of het helpt voor de toekomst weten we niet. De buis ook wat beter gelegd en verankerd.

Dan explo na de sifon: mooie gallerij, rechts een stromend riviertje dat al snel in de S2 uitkomt. Stroomop, via een dalende gang, kom je bij de sifon amont, mooi gelegen in een ondiep meertje. Stijn waagt zich naar de overkant en beklimt er een kleihelling en begint er een nieuw graafproject. Immer enthousiaste Stijn heeft er een 'regards' gevonden, nog een beetje graafwerk, maar het zal voor een andere keer zijn, want we willen op tijd naar huis.

To be continued …

Een klein cadeautje

Signy l'Abbaye:

Een ruimte lonkte in de Taupes van de PDM. Meerdere dagen werd er gewerkt, en al het nodige materiaal aangerukt. De eerste halve dag op m'n eentje de gang ettelijke keren over en weer gekropen met een vracht klei. Finaal zag het er zeker niet slecht uit: groter dan verwacht, zeker 1m cadeau. Wat een speleoloog toch gelukkig maakt ;-)

Dag twee met verenigde krachten, opnieuw op en af in de gang, sleurend aan een bak. Uiteindelijk blijkt naast ons cadeautje een iets grotere ruimte te zitten. Jammergenoeg blijkt ook daar alles vast te zitten in het plafond. Zeker is dat we door de laminoir zijn. Vervolg is een schouw met daaronder een puinberg die hopelijk een doorgang maskeert. Beangstigend, maar ook demotiverend is het aanhoren van spontaan vallend puin uit de schouw. Er lijkt maar geen eind te komen aan die puinberg. Die ruimte leegmaken zal voor een volgende keer zijn. De topo van de gang geeft ons hoop...

Omdat materiaal kuisen al eens plezant mag zijn, zijn we de volgende dag in de canyon van de Pille gekropen. Van de gelegenheid werd gebruik gemaakt om de gekende touwtechnieken te fotograferen om er uiteindelijk een technische fiche van te maken. We zullen eens zien waar we die kunnen posten zodat iedereen daar gebruik van kan maken.

S.

mini canyon: Pille

Een natje en een droogje

Signy, juni 2014: Een goeie meter zicht, liet opnieuw een duik toe in de Vaux. Onder die omstandigheden blijft de etroiture  best pittig.  Eens daar voorbij was te zien dat Jean-Luc  de lijnen beter aan elkaar gezet heeft zodat zeker geen misverstanden kunnen ontstaan. Ik heb zijn lijn gevolgd tot aan de markering van 60m. Wordt vervolgd!

Daarna zijn we gaan graven in de Taupes (mollengang) van de PDM. We hopen via deze handgemaakte tunnel ooit een rondgang, of alternatief te creëren. Een auditieve verbinding was bij het vorige bezoek negatief. Desondanks leek bij de laatste sessie dat we toch niet zo slecht bezig waren. Enkele argumenten: de wind neemt zienderogen toe, volgens de topo klopt de richting als een bus, we krijgen meer opening te zien, en in crue hebben we ooit een waterval horen dreunen in de gang. Maar, er is ook zicht op meerdere graafdagen vooraleer we hopelijk victorie kunnen kraaien. Speciaal voor deze opdracht werd zelfs een graafbak ontwikkeld met ‘rails’. Dit was nodig omdat het sediment van een erg kleverige soort is, en werkelijk energie vreet! Momenteel is de Taupes ruim 10m lang, en gezegend met twee haakse bochten. 

2 ardennenweekends

Tijdens een rondleiding in de FAO van de club 'Sans Ciel' werd van de gelegenheid gebruik gemaakt om een waterstaal te nemen in de zuidelijke rivier. Dit staal moet ons helpen uitsluitsel te geven van waar dit water afkomstig is.

Hetzelfde moment was er een ploeg actief in de 'Ascenceur Secret'. Ondanks het vele werk werden we niet veel wijzer in die schouw vol 'prut'. De dag werd bol gewerkt in een nieuwe, veelbelovende spleet die ondertussen 6m lang is en al veel van onze beste pijlen gevergd heeft.

De volgende dag werd gestart met een tweede bezoek aan een mooie chantoir die klaarblijkelijk in de vergetelheid is geraakt. We raakten getriggerd door een korte maar pittige sifon met daarachter mogelijkheden. Er werden enkele voorzichtige metingen gedaan om ons voor te bereiden op wat komen zal.
Daarna zijn we de ploeg gaan versterken die schuil hield in een aanzuigende spleet vol verwachtingen...

Het tweede weekend stond in teken van het ondergronds duiken. Cascade was als enige vertegenwoordigd op een duikdag die uitging van de VVS werkgroep grotduiken. Die werd op gang getrokken door een uiteenzetting over 'lijnprotocol'. Daarna zijn we gezamenlijk onder water gegaan in de groeve Warnant 1. Voor sommigen van ons hun eerste ondergrondse duik. De dag werd verder gevuld met een bezoek aan de bronnen van de Burnot en een afdaling in de put van de Warnant 1, boven water weliswaar. Na overheerlijk BBQ'n en kamperen werd de groeve van Denee gedoken en goed bevonden. Na nog een prospectieduik in een open carriere werd nog een bezoekje gebracht aan de Tunnel de Godardville, die best wel enkele schatten heeft.

 

Een goeie basis

Een exploweekend Signy stond vorig weekend op de kalender. Bruine bronnen, maar een 5man sterke ploeg om te graven.
Op het programma een auditieve verbinding leggen in de PDM aan de hand van een fluitsignaal. Helaas hebben we elkaar niet gehoord. Een morele opdoffer dus in de nu ruim 10m lange graafgang (de 'Gang van de Drie Mollen'). Maar, de tocht, en het feit dat we in crue ooit een waterval hebben horen dreunen aan de andere kant blijft ons doen geloven.

De volgende dag, na een zomerse BBQ-avond en vleermuis-detectie aan de Gibergeon, opnieuw de koele ondergrond in. In onze nieuwste werkplaats: weer tegenslag. Die bestaat namelijk voor de helft uit vaste rots, en een ander helft uit klei, boomwortel en gedumpte weideafrastering. Het meest akelige deel was met de wakte dan ook zeer onbetrouwbaar en deels ingestort. Een oplossing zou een gigantische gegraven trechter kunnen zijn langs de vaste rots. Wie weet ooit...

We hebben de dag gered met een prachtige wandeling/aanval in een grot die eerder onze aandacht kreeg. We zijn toen vervroegd vertrokken omdat ik toen, wat later bleek, mijn meniscus scheurde, met operatie als gevolg. Pijnlijke affaire. Met een dubbel gevoel werd de gang comfortabel gemaakt. Na enkele uren kregen we zicht op een parallelle gang met een ruimte in de verte. Verder leek de grot, bij momenten, lucht aan te zuigen.

Leerrijk, maar vooral een gezellig weekend!
S.

La douce France

Met een beetje vertraging toch nog een berichtje over onze explo tijdens het verlengde weekend van 1 mei.

In Signy L'Abbaye zijn we begonnen aan een nieuw project, we graven er in een perte/doline. De afgelopen jaren hebben we deze doline verschillende malen geobserveerd, er is een opening zichtbaar en een mooie tocht aanwezig. Nadat we toelating kregen van de eigenaar om er te graven, zijn we op dit nieuwe project gesprongen. De doline ligt boven het veronderstelde traject van een ondergrondse rivier en de afstand tussen de doline en de résurgence is 5km!

Na enkele dagen graven zitten we een 7 tal meter diep en 15 meter ver. Dit ging vrij vlot op zo'n korte tijd. Er waren dan ook verschillende ruimten aanwezig, en dus ook stokageplaats. Finaal komen we op een punt terecht waar meerdere mogelijkheden zijn. Naar beneden lijkt de meest logische weg, maar de wind blijkt eerder van boven te komen. Nadat we alle 'eenvoudige' mogelijkheden hebben uitgeput, blijkt het vervolg toch verder naar beneden te zijn, dit wordt moeilijk graafwerk, temeer daar er geen stokageruimte meer voorhanden is, dus alles moet nu naar buiten.

Toch een mooi resultaat na 3 dagen graafwerk, maar een tunneltje van 15 meter is natuurlijk niet het eindresultaat... wordt vervolgd.

G.

Een deuxieme

Sinds enige jaren hebben we ook een vaste stek in Frankrijk. De omgeving van Signy l'Abbaye is ons niet meer onbekend en vorige zaterdag waren we een dag ter plaatse, een dag met een grote D, lees hierna het verslag van Stijn.

Ongeveer 10 jaar geleden dook Jean-Luc Carron als eerste door de versmalling in de Fosse à Vaux. Om de 30cm brede versmalling te kunnen passeren moest hij blokken ruimen, en daarna zelfs zijn twee 6L flessen uit doen. De explo raakte na verloop van tijd in het slop, mede door een gebrek aan liefhebbers, alsook door het onstabiele karakter van de grot en de weinige dagen per jaar dat de bron echt helder genoeg is om te duiken.
Aangemoedigd door Jean-Luc, en de geruchten dat er voorbij die versmalling een ruime tunnel verkend is tot op 100m met einde op niets gingen wij op verkenning. Verschillende duiken waren nodig om het karakter van de bron beter te leren kennen. We werden geconfronteerd met geweldige veranderingen na de wintercrue's, alsook teleurstellend zicht na soms korte maar hevige neerslag. Er werden blokken verlegd, rommel geruimd, onder water gebeiteld, om uiteindelijk een nieuw equipement te kunnen leggen door de versmalling. Na de smalle passage met rolkeien gaat de galerij terug open. Een mooi wit plafond staat in contrast met een zachte bodem uit sediment. Yes! Ook de lijn van Jean-Luc is nog intact. Ipv kruipen over de bodem, laat het zicht en de omvang zelfs enkele zwemslagen toe. Heerlijke plek! Wordt vervolgd!
Ook boven water hebben we verschillende zaken op til. Zo werden enkele belangrijke contacten gelegd om een nieuwe werf te legaliseren. Hopelijk laat de ondergrond in de Franse Ardennen binnenkort wel in z'n kaarten kijken.
S.

Voor wie z'n duikflessen al heeft klaargezet willen we de pret even drukken. Zoals gezegd is de bron maar enkele keren per jaar duikbaar. De beperkte zichtbaarheid, het onstabiele karakter en de etroiture van de sifoningang maken deze bron heel selectief, slechts een handvol duikers hebben de nodige ervaring om deze duik tot een goed einde te brengen.
'Een deuxieme' omdat het nog maar de tweede maal is dat deze sifon wordt gedoken, en ook omdat dit de tweede grot is te Signy na de Perte des Mazurettes. Met de Vaux is er dus een duikgrot bij en is het aantal grotten in Signy nu verdubbeld;-)